चार ओळी जीवन....

Wednesday, July 15, 2009

आकाश पेलायचं म्हणताना,

हे कधी कळलच नाही..

डोळ्यापुढे ते ओळखीचं आभाळ,

आता उरलच नाही...

कुठे राधा, कुठे मोहन,

कुठे ते गोकुळ आहे..

मिलनाच्या संकेतस्थळी,

उध्वस्त फ़क्त देऊळ आहे...

पुन्हा माझ्या स्वप्नात कुणी

हळुच गेले डोकावून....

हा दोष गतकाळाचा म्हणु की,

स्वप्नेच गेली सोकावुन..

माझ्याइतकाच 'तो' तुमच्यातही वसत असतो.

'देव' असला तरी माणसाकडुन फ़सत असतो....

माणसे तेव्हा मला देवासारखी वाटायची.....

पोरवयातली गोष्ट आहे तेव्हा आजी पोथी वाचायची.....